ما ملتهای فارسی زبان در دهههای اخیر بخاطر بحرانهای سیاسی و امنیتی چنان از فرهنگ عمیق و اصیل خویش غافل شدهایم که هر یک خود را به درون مرزهای محدود کشور خود کشانده و چندان کاری برای یگانگی این فرهنگ نکردهایم. باز گلی به جمال افغانها و تاجیکها که وقتی به عرصه محصولات فرهنگیشان پا مینهی آثار فراوانی از صاحبان هنر و فرهنگ ایرانی در آن مییابی.
امروز اگر شجریان از جهان رخت برمیبندد، در افغانستان و تاجیکستان هم سوگواران بسیاری برایش میبینی و شخصیتهایی که سوگوارانه فقدانش را پر ناشدنی توصیف میکنند.
شخصیتهای فرهنگی بزرگی چون شجریان استوانههایی هستند که توانستهاند مرزهای سیاسی را درنوردند و صدای ملت واحدی باشند که تاریخ و فرهنگ مشترکی دارند. تاریخ و فرهنگی که در آن هم رودکی هست، هم فردوسی.
چرا ما ایرانیان باید غافل باشیم از آواز احمد ظاهر و احمد ولی بزرگان موسیقی افغانستان و جورهبیک مرادف تاجیکستان؟! چرا هر ساله جشنوارههای فردوسی و رودکی و سعدی و حافظ و خیام و مولوی و عطار نباید همزمان و هماهنگ و با مشارکت اهالی فرهنگ و ادب و هنر همه کشورهای فارسی زبان در شهرهای مهم این خطه و در همه پایتختهای این کشورها برگزار شود؟
چرا ما نباید رسما از علاقمندان به استاد شجریان در این کشورهای فارسی زبان برای همنوایی و همراهی در مراسم سوگواری و بزرگداشتش دعوت کنیم؟
اصلا چرا ما هیچ مجله و روزنامهای نداریم که همزمان در 6 پایتخت از کشورهایی که فارسی زبانند و یا فارسی زبان بسیار دارند، منتشر شود؟
باید دانست که فرهنگ مشترک بین ملتها عامل مهمی برای ایجاد صلح پایدار و رسیدن به توسعه است. فرهنگ جانمایه زندگی اجتماعی است و ما فارسی زبانان علیرغم داشتن بسترهای فرهنگی یکتا و یگانه از آن بهره چندانی نمیجوییم!
این پهنه فرهنگی وسیع میتواند باز هم شجریانهایی بیافریند و فقدانش را پر کند، اگر از این پراکندگی نجات یابد و بستری فراهم سازد تا از فرهنگ و ادب و هنرش فراتر از مرزهای سیاسیاش بهرهبرداری شود، چونان صدای بلند آواز شجریان که از ماوراءالنهر تا کابل و هرات و خلیج فارس طنین انداز است.
عضو هیئت علمی دانشگاه فردوسی مشهد
| تسلیت به سرکار خانم رحیمیان، خبرنگار |
|---|
| شرکتهای دانشبنیان و تبدیل تهدیدها به فرصت |
| نقش نهادهای عمومی حاکمیتی در اکوسیستم نوآوری |
| اهمیت حضور کیفی زائران |
| گردشگری و خانهمسافرها در شهر مشهد |
پیام شما با موفقیت ارسال شد .