تئاتر مشهد سالهاست گرفتار اپیدمی کرونا که نه، بدتر از آن است. نداشتن دانشگاه و فضای آکادمیک در این شهر مثل گام برداشتن با ماسکهای چند لایه در کورهراهی تاریک و سنگلاخیست که سالهای عمرمان را برای عبور از آن گذاشتیم. در صورتی که اگر دانشگاه هنر داشتیم همهی ما این مسیر را زودتر و امنتر طی کرده بودیم و ناگزیر نبودیم برای ادامهی تحصیل مهاجرت کنیم. داشتن یک محیط آموزشی برای تبادل و ایجاد پرسش امکانیست که ما در گروه نیمکت برای آن تلاش میکنیم. پیشنهاد ما این است: خودآموزی.
این روزها که اجرای نمایش دستخوش تغییرات آماری ستاد کروناست و کار در تئاتر و برگزاری کارگاههای آموزشی و هنری همیشه در دستهی مشاغل بسیار غیرضروری قرار گرفتهاند و اولین مکانیست که درش را تخته میکنند، پس فرصتیست برای خودآموزی و خواندن و دیدن و فکر کردن. بهتر است دست از رمانتیکبازی و آه و ناله و امید واهی بستن به شهرداری و انجمن هنرهای نمایشی و غیره برداریم و خود را به دست پژوهش و پرسشگری و خودآموزی بسپاریم و آگاه و هدفدار و محکمتر قدم برداریم. که آنتونن آرتو گفته است:
«طاعونى وجود ندارد
وبا و آبله ى سياه نيز
زيرا كه رقص
و در نتيجه تئاتر
هستى خود را هنوز آغاز نكرده اند.»
( تئاتر قساوت، ١٩٧٤)
نویسنده، کارگردان و بازیگر تئاتر
| تسلیت به سرکار خانم رحیمیان، خبرنگار |
|---|
| شرکتهای دانشبنیان و تبدیل تهدیدها به فرصت |
| نقش نهادهای عمومی حاکمیتی در اکوسیستم نوآوری |
| اهمیت حضور کیفی زائران |
| گردشگری و خانهمسافرها در شهر مشهد |
پیام شما با موفقیت ارسال شد .